Vandaag een dag van uitersten gehad. Van sneeuwstormen op enorme hoogte tot een zwoele baseball avond in Denver.
Om 8:30 reden we vanuit Dillon de I-70 oostwaarts op, terug richting Denver dus. Na een flinke klim kom je bij een niet alledaags verschijnsel in Amerika, een tunnel. Waar het in Europa in de bergen wemelt van tunnels lossen ze dat hier meestal anders op. Maar hier op 3200 meter zagen ze geen uitweg meer dus kwam er een tunnel van een paar kilometer. Aan de andere kant lag dus Loveland ski area. In meerdere opzichten geheel anders dan Keystone. Iets kleiner, geen fancy restaurants maar een ouderwetse Day Lodge met goedkoop eten/drinken (1$50 voor koffie), ouderwetse liften (traag en niet xe9xe9n met een beugel, laat staan voetensteun). Geen dorp of hotels ook in de omgeving. Wat ook heel anders is, is de prijs voor een dag. Betaal je in Keystone $88 voor een ticket, hier iets meer dan de helft. Maar dat werd nog minder toen iemand ons op het parkeerterrein uit een pakket overgebleven tickets aanbood voor $30. Nadat we ons over onze argwaan heenzetten dat het hier een oude truc betrof, bleek toch dat we een goedkoop dagje hadden.
Het skigebied ligt in feite in een kom, deels boven de tunnel en met liften tot aan de Continental Divide (waterscheiding) op 3800 meter. De keuze voor Loveland had niet alleen te maken met een snelle verbinding met Denver, maar ook dat we met de hoge temperaturen verwachtten dat op die hoogte de sneeuw nog wel goed zou zijn. Dat bleek een juiste inschatting, maar het was vooral de wind die hier voor zorgde. Tegen een strakblauwe lucht stak een harde wind op die de poedersneeuw naar de lagere pistes blies en het smeltproces flink vertraagde. Nadeel was dat het op de hogere delen (boven de boomgrens op zo'n 3500 meter) wat onaangenaam werd, zeker als de je in de trage lift een sneeuwstorm in je gezicht krijgt.
Zonder voetensteun hadden de bovenbenen het toch al wat zwaarder maar met die harde wind tegen de ski's werd het serieus bovenbeenspieren trainen vandaag. Maar eenmaal uit de wind was het bij momenten briljant skien op verse poedersneeuw en nagenoeg verlaten pistes. Het was best druk op het parkeerterrein, maar de meesten bleven toch op de lagere pistes tussen de bomen. Door de wind werd lift nummer 9, die helemaal naar boven gaat, later gesloten, maar wij hadden die toen al wel gedaan. Dat was boven even flink extreem, maar werd helemaal bijzonder toen we wild naast de piste zagen lopen. Volgens Amerikaan was het een wolf en die was vastbesloten ons pad over te steken. Heel bijzonder!
Na onze lunchstop waren de paar losse wolkjes omgeruild voor grote exemplaren en kreeg de zon het zwaar. Wijzelf ook en iets na 3 uur zochten we de auto op en reden richting Denver. Nu zagen we waar we de eerste dag in het donker gereden hadden. Heel anders dan de weidse glooiingen bij Dillon was het gebergte hier veel steiler en rotsiger en het dal veel smaller. Tegen half 5 meldden we ons bij het Ramada Hotel Denver Midtown, vooral uitgezocht vanwege de ligging nabij het honkbalstadion. Het was even schrikken na uitstappen, de thermometer was hier vandaag gestegen tot een recordhoogte van 29 graden celsius en wij liepen nog in skikleding. Na een snelle douche besloten we naar het stadion te wandelen. We hadden een parkeerticket gereserveerd, maar die zouden we dan eerst af moeten halen en of parkeren bij stadion nou wel zo handig en snel was … het was bovendien briljant mooi weer en in een half uur liepen we langs fraaie parken en een verrassend moderne woonwijk naar het stadion. Lower Downtown is on-Amerikaans hip en nog volop in ontwikkeling. Volop fietsers hier en zelfs badderende studenten in de rivier. In de buurt van het stadion veel horeca waar de fans zich alvast voorbereidden op de openingswedstrijd van het seizoen.
We pikten bij Will Call onze tickets op. Uiteraard gingen we niet zonder hamburger de tribune op, maar de medewerkers stopten hun (onhandige) werk voor het volkslied dat ongekend vals werd gezongen door een of ander schoolkoor. Om 18.10 uur zaten we met voer in het avondzonnetje klaar voor de wedstrijd tussen de Colorado Rockies en de Arizona Diamondbacks. Colorado sprokkelde wat punten zodat het na 8 innings 3-0 stond. Minstens zo vermakelijk als het spel was het publiek om ons heen. Eten, drinken en brullen, dat is zo'n beetje hun bezigheid. Zeer gemengd van samenstelling: jong, oud, man en vrouw, blank en allochtoon, hoewel weinig zwarten, maar verder wel een aardige doorsnee van de gemiddelde Amerikaan. Schuin achter ons zat een soort Bjorn die er blijkbaar veel vanaf wist en dat zeer luid met zijn omgeving deelde. Hield alleen zijn mond als hij er eten in stopte. Had blijkbaar een website want werd ermee gecomplimenteerd door andere fans. Wij hadden als een van de weinigen geen Rockies shirt aan, wij brulden ook minder een maakten er niet zo'n ongelooflijke bende van als de rest.
Aan de shirts en het gejoel te zien en horen was Troy Tulowitzki. Even gegoogled en die heeft dus in november voor een slordige 120 miljoen dollar 6 jaar bijgetekend op zijn contract dat nog 3 jaar liep. Nou hij bakte er vanavond niets van, maar zijn collega's waren wel op dreef met onder meer een paar erg nuttige vangballen. Toch kwamen de Diamondbacks in de 9e inning terug tot 3-1 en met twee man op de honken werd het nog even billen knijpen, maar de eerste zege werd behaald en uitgebreid gevierd in downtown Denver waar de temperatuur nog altijd zo'n 20 graden was.
Die zomerse dag zal – net als in Nederland – van korte duur zijn want vooruitlopend op koudere lucht wordt er morgen regen en sneeuw verwacht. Wij willen die dag benutten voor een flinke verplaatsing zodat we daarna weer nieuwe skigebieden kunnen verkennen. Overigens krijgt Loveland ook een 8, met een 7 voor de faciliteiten en een 9 voor de sneeuw.
